Twee bofferds

Een klein, warm lichaampje ligt tegen me aan. Vechtend om de ziekte uit te bannen, de warmte naar buiten te drijven.
Voor de derde nacht alweer me om de zoveel tijd wakker schreeuwend voor water, om pijn of om te veel warmte, om ont-ward te worden.

Verbaasd bekeek ik enkele dagen daarvoor z´n broer, die eerder nog iedere kinderziekte dapper meemaakte maar binnen bijzonder korte tijd weer achter zich liet, maar het dit keer toch ten volle leek te ondergaan.

Dat dit lang niet ten volle was, heb ik nu pas door, met dit opeens zo kleine zieke mannetje naaste me dat na twee dagen het stokje van z´n grote broer overnam en van school thuis bleef.

Met veel water, een flinke portie moederliefde en af en toe een kinderparacetamolletje om tot rust te komen issie er na deze zware nacht dan hopelijk toch doorheen.
Zo´n warm, hard werkend kinderlijfje; hoe sterk is dat!.

(of had dít logje eigenlijk ´groeien doe je zo´ moeten heten :-))

Advertenties

Holland

Video

In Nederland weten we wel dat ´Holland´ eigenlijk maar een stukje is van ´Nederland´ en gebruiken we de term verder vooral om het voetbalteam aan te moedigen.

In het buitenland, zo ook in Spanje, staat ons kikkerlandje echter vooral bekend als ´Holland´. En tja, ´Holanda´ bekt dan ook wel wat lekkerder dan ´Los Paises Bajos´ (´de lage landen´), nietwaar?

Maar, mocht je nou toch eens willen uitleggen dat het eígenlijk wat anders is:

Groeien doe je zó

Vier dagen skiën gingen ze, die twee jongens van ons. Een heel end van huis, met de bus en 50 andere kids van school.

Pa en Moe – als gevolg van het niet bestaan van het fenomeen ´oppas´ en het ontbreken van ´familie in de buurt´ niet gewoon gezamenlijk op pad te kunnen gaan -namen het er eens van.
Gingen gezamenlijk op ´kroegentocht´ en dronken Guinness en mojitos, aten eens een keertje ´s ávonds gezamenlijk buiten de deur en deden een serieuze poging te relaxen in de ´warmwaterbaden´.
Geskied werd er 600 km. verderop helaas weinig. Het weer was zó slecht, dat na een anderhalf uur alle pistes gesloten werden en er zelfs vrijwel niet naar buiten gegaan kon worden. Vermaken deden ze zich die dagen echter wel.

Verdiend werd er ook nog wat.
Er mocht wat zakgeld mee op reis hoewel, zo was aangegeven, alle benodigdheden gedekt waren. We besloten beiden vijf euro mee te geven, al was het alleen maar om het idee geld bij je te hebben waar je op moet letten.
Jongste (7 jaar) bleek zijn briefje vanuit de tas in z´n jas te hebben gestoken, en kwam daar ook weer mee thuis omdat er niets te kopen was.
Ook Oudste (8 jaar) had het niet uitgegeven, maar hij keerde met ruim het dubbele terug. Eén van z´n kameraadjes had vijftig (50!) euro van z´n mams meegekregen, en liet andere kinderen wat ´bijverdienen´ door tegen betaling bijv. zijn kamer op te ruimen, of z´n haar te kammen. Ze schijnen er lol door gehad te hebben, maar ik vond het toch vooral apart, en eigenlijk ook wel een beetje triest.
Na drie nachten en een zware laatste reisdag met veel sneeuw kwamen ze vrijdagavond om half tien weer bij school aan.
Moe, voldaan, en zeker weten weer een stukje gegroeid.

Nieuwe Jas

´t Zelfde meisje, nieuw jasje
(dat nog best even onwennig aanvoelt).

Nog steeds schrijvend vanuit Galicië,
wellicht niet meer zo regelmatig als alweer een tijdje geleden,
en verder, ach,
een jas heb je toch vooral om je er zelf comfortabel in te voelen.

🙂